نظرها باز می گردد به چشم از تنگ میدانی

چو شمع از نارساییهای پروازم چه می پرسی

که شد عمر و همان در آشیان دارم پرافشانی

به کام دل چه جولان سرکنم کز عرصه فرصت

سحرخندی ست از عصیان من گرد ندامت را

بقدر سودن دستم نمک دارد پشیمانی

محبت تهمت آلود جفا شد از شکست من