بنای نقش پایی را چه معموری چه ویرانی

مژه گو بال میزن من همان محو تماشایم

به سعی صیقل از آیینه نتوان رفت حیرانی

نمی باید به تعمیر جسد خون جگر خوردن

به رنگ غنچه تاکی داغ بیدردی به دل چیدن

چو شبنم آب شو شاید گل اشکی بخندانی

هوس در نسخه تسلیم ما صورت نمی بندد