کمینگاه شکست شیشه یکدیگر است اینجا

دمی آیینه گل کن تا دو عالم رنگ گردانی

ندارد نقشی از عبرت دبستان خودآرایی

ز درد دل چه می پرسی هنوز آیینه می خوانی

مبادا از سر این کوه سنگی را بغلتانی

نیابی بی امل طبع گرفتاران عالم را

رسایی آشیان دارد همین در موی زندانی