گل عشرت به باغ طالع ما غنچه می گردد

به جوی حسرت ما آب تیغت باد ارزانی

به این هستی چسان باشم نقاب شوخی رازت

که اینجا بر نیاید اشک هم از ننگ عریانی

شکست افتادگان را می کشد سوفار پیکانی

حیا ایجادم از من بی نقابیها نمی آید

اگر مژگان گشودم چشم می پوشم به حیرانی