حیا ایجادم از من بی نقابیها نمی آید

که اینجا بر نیاید اشک هم از ننگ عریانی

گل عشرت به باغ طالع ما غنچه می گردد

شکست افتادگان را می کشد سوفار پیکانی

اگر مژگان گشودم چشم می پوشم به حیرانی

ندارد موج جز جوش محیط آیینه دیگر

ز جیبت سرکشم گر خود مرا از من نپو شانی