سحر به دوش نفس بسته است آسانی

صداع هستی ما را علاج تسلیم است

بس است صندل اگر سوده ایم پیشانی

ز خویش رفتن ما محملی نمی خواهد

به عالمی که خیال تو نقش می بندد

نفس نمی کشد از شرم خامه مانی

جماعتی که به بزم خیال محو تواند