به عالمی که خیال تو نقش می بندد

بس است صندل اگر سوده ایم پیشانی

ز خویش رفتن ما محملی نمی خواهد

سحر به دوش نفس بسته است آسانی

نفس نمی کشد از شرم خامه مانی

جماعتی که به بزم خیال محو تواند

هزار آینه دارتد غیر حیرانی