نفس نمی کشد از شرم خامه مانی

ز خویش رفتن ما محملی نمی خواهد

سحر به دوش نفس بسته است آسانی

به عالمی که خیال تو نقش می بندد

جماعتی که به بزم خیال محو تواند

هزار آینه دارتد غیر حیرانی

خیال حلقه زلف تو ساغری دارد