کدام عرصه که لبریز اضطرابم نیست

که رنگ نشئه آن نیست جز پریشانی

خراب آینه رنگ بنای مجنونم

فلک در آب وگلم صرف کرده ویرانی

جهان گرفت غبار من از پر افشانی

چو ناله سخت نهان ست صورت حالم

برون ز خویش روم تا رسم به عریانی