جهان گرفت غبار من از پر افشانی

خراب آینه رنگ بنای مجنونم

فلک در آب وگلم صرف کرده ویرانی

کدام عرصه که لبریز اضطرابم نیست

چو ناله سخت نهان ست صورت حالم

برون ز خویش روم تا رسم به عریانی

ندامتم ز تردد چو موج باز نداشت