به فکر خویش نرفتی و رفت فرصت عمر

ز برگ و ساز مگو ناله ای ست عریانی

خیال ما و منت سخت کلفت انگیز است

ز شرم آب شوی کاین غبار بنشانی

کنون مگر لب گورت کند گریبانی

اگر امید خراب بنای بی خللی ست

عمارتی نتوان یافت به ز ویرانی