فریب عشرت ازاین انجمن خوردم ندانستم

که از خود رفته باشم تا عنان رنگ گردانی

چه پردازم به عرض مطلب دل ، سخت حیرانم

تو هم آخر زبان حیرت آیینه می دانی

که دارد چون فروغ شمع بالیدن پریشانی

به دل گفتم: ازین زندان توان نامی به در بردن

ندانستم که اینجا چون نگین سنگ است پیشانی