که دارد چون فروغ شمع بالیدن پریشانی

چه پردازم به عرض مطلب دل ، سخت حیرانم

تو هم آخر زبان حیرت آیینه می دانی

فریب عشرت ازاین انجمن خوردم ندانستم

به دل گفتم: ازین زندان توان نامی به در بردن

ندانستم که اینجا چون نگین سنگ است پیشانی

ندارد اطلس افلاک بیش از پرده چشمی