ندانستم که اینجا چون نگین سنگ است پیشانی

فریب عشرت ازاین انجمن خوردم ندانستم

که دارد چون فروغ شمع بالیدن پریشانی

به دل گفتم: ازین زندان توان نامی به در بردن

ندارد اطلس افلاک بیش از پرده چشمی

چو اشکم آب می باید شدن از ننگ عریانی

ندامت هم دلیل عبرت مردم نمی گردد