چو اشکم آب می باید شدن از ننگ عریانی

به دل گفتم: ازین زندان توان نامی به در بردن

ندانستم که اینجا چون نگین سنگ است پیشانی

ندارد اطلس افلاک بیش از پرده چشمی

ندامت هم دلیل عبرت مردم نمی گردد

درینجا سودن دست است مقراض پشیمانی

کسی از انفعال جرم هستی بر نمی آید