درینجا سودن دست است مقراض پشیمانی

ندارد اطلس افلاک بیش از پرده چشمی

چو اشکم آب می باید شدن از ننگ عریانی

ندامت هم دلیل عبرت مردم نمی گردد

کسی از انفعال جرم هستی بر نمی آید

محیط و قطره یک موجست در آلوده دامانی

ز تسکین مزاج عاشقان فارغ شو ای گردون