هر قد ر سعی زبانت پرفشان گفت وگوست

جوهر آیینه را زنجیر مجنون می کنی

فطرت از تاب سر مویی محرف می خورد

در وفا گر یک قدم کج می روی خون می کنی

عافیت می روبی و از خانه بیرون می کنی

ماهی بحر حقیقت تشنه قلاب نیست

هرزه بر زانو سرت را نقطه نون می کنی