هرزه بر زانو سرت را نقطه نون می کنی

هر قد ر سعی زبانت پرفشان گفت وگوست

عافیت می روبی و از خانه بیرون می کنی

ماهی بحر حقیقت تشنه قلاب نیست

دعوی نازک خیالی ، چشم زخم فطرت ست

بیخبر خاموش موی چینی افزون می کنی

بیدل از فهم کلامت عالمی دیوانه شد