ادا فهم چراغان خمو شم کس نشد ورنه

هنوزم یکمژه بر هم نیفشردست تمکینی

در این محفل رگ یاقوت دارد نبض ایجادم

مژه واکرده ام اما به روی خواب سنگینی

تحیر داشت چون طاووس چشمکهای رنگینی

از این آیینه سازیهاکه دارد فطرت ، اسکندر

گرفتم چیده باشد خجلت تمثال خودبینی