تحیر داشت چون طاووس چشمکهای رنگینی

در این محفل رگ یاقوت دارد نبض ایجادم

مژه واکرده ام اما به روی خواب سنگینی

ادا فهم چراغان خمو شم کس نشد ورنه

از این آیینه سازیهاکه دارد فطرت ، اسکندر

گرفتم چیده باشد خجلت تمثال خودبینی

به عبرت آب ده چشم هوس از سیر این محفل