گرفتم چیده باشد خجلت تمثال خودبینی

ادا فهم چراغان خمو شم کس نشد ورنه

تحیر داشت چون طاووس چشمکهای رنگینی

از این آیینه سازیهاکه دارد فطرت ، اسکندر

به عبرت آب ده چشم هوس از سیر این محفل

که اشکی چند بر مژگان تر بسته ست آیینی

دماع بی نیازان ناز وحشت بر نمی دارد