فکر کیفیت خود نیستیی می خواهد

تا توانی طرف اشک یتیمان نشوی

وحشت از کف ندهی دهر فسردن قفس است

ای نگه سعی کمی نیست که مژگان نشوی

تا سر از دوش نرفته ست گریبان نشوی

شرم کن بیدل از آن جلوه که چون آب روان

همه تن آینه پردازی و حیران نشوی