قصور و حور گو آنسوی وهم آیینه بردارد

گلی مست خود آرایی ست یعنی عالم آرایی

به وهم غیر ممکن نیست انداز برون جستن

چوگردون شش جهت آغوش واکرده ست یکتایی

زمان فرصت آگاهان وصلت نیست فردایی

بنازم نشئه یکرنگی جام محبت را

دل از خود رفتنی دارد که پندارم تو می آیی