همان سطریست نامفهوم طوماری که نگشایی

گوه قتل مشتاقان فسوس قاتلست اینجا

ندارد خون کس رنگی مگر دستی به هم سایی

ز اعیان قطع کن افسانه شکر و شکایت را

نگردی از عروج نشئه دیوانگی غافل

خمی دارد فلک هم از کلاه بی سر و پایی

جنون عشق توفان می کند در پرده شوقم