به تمثالی که در چشمت سر و برگ چمن دارد

گریبان می درد از بند بند نی دم نایی

به شوخیهای کثرت سعی وحدت بر نمی آید

چه سازد گر نسازد با خیالی چند تنهایی

ز خود رنگی نمی کاهی که بر آیینه افزایی

وداع خودنمایی کن ز ننگ ذرگی مگذر

چوگم گشتی به چشم هرکه آیی آفتاب آیی