درین دریا نگاهی آب ده سامان مستی کن

به دیوان تحیر نیست بر هم خورده اجزایی

دلت مرد از سخن سازی در عزم خموشی زن

که جز ضبط نفس اینجا نمی باشد مسیحایی

که دارد هر حیا جامی و هر قطره مینایی

نفس سرمایه این چار سوییم ای هوس شرمی

بضاعتها پر افشانی ست کو سودی چه سو دایی