که دارد هر حیا جامی و هر قطره مینایی

دلت مرد از سخن سازی در عزم خموشی زن

که جز ضبط نفس اینجا نمی باشد مسیحایی

درین دریا نگاهی آب ده سامان مستی کن

نفس سرمایه این چار سوییم ای هوس شرمی

بضاعتها پر افشانی ست کو سودی چه سو دایی

ز خواب غفلت هستی که تعبیر عدم دارد