ندیدم چون گشاد بال مژگان چنگ گیرایی

ز یادت رفته است افسانه بزم ازل ورنه

نمی باشد جز افسون سخن پنهان و پیدایی

جهانی صید حیرت بود هر جا چشم واکردم

به درد بی نگاهی درهم افشردست مژگانم

خرامی تا رساند حیرت آغوش پهنایی

ندانم فرش تسیلم سر راه که ام بیدل