خرامی تا رساند حیرت آغوش پهنایی

جهانی صید حیرت بود هر جا چشم واکردم

ندیدم چون گشاد بال مژگان چنگ گیرایی

به درد بی نگاهی درهم افشردست مژگانم

ندانم فرش تسیلم سر راه که ام بیدل

به دامن گردی از خود داشتم افشانده م جایی