که چون آیینه از ضبط نفس در زیر زنگ آیی

کسی با برق بی زنهار فرصت برنمی آید

به افسون نفس تا چند در باد تفنگ آیی

سخن دردسر است اما متن بر خامشی چندان

درآن محفل به ظرف وهم وظن کم می رسد فطرت

مگر گردون شوی تا قابل یک کاسه بنگ آیی

همین در کسوت وهم است سیر باغ امکانت