هر چه شب رفته ای از خویش سحر می آیی

پایه ات آنهمه از خاک نچیده ست بلند

تا کجاها به سر آبله بر می آیی

نفی اوهام ز اثبات یقین خالی نیست

آخر از جلوه تحقیق به حیرت زدن ست

وعده وصل است و تو آیینه به بر می آیی

نه دل آیینه و نی دیده تماشا قابل