نه دل آیینه و نی دیده تماشا قابل

هر چه شب رفته ای از خویش سحر می آیی

آخر از جلوه تحقیق به حیرت زدن ست

وعده وصل است و تو آیینه به بر می آیی

حیرت این است که در دل به نظر می آیی

می شود هر دو جهان یک مژه آغوش هوس

تا تو همچون نگه از پرده به در می آیی