وعده وصل است و تو آیینه به بر می آیی

نفی اوهام ز اثبات یقین خالی نیست

هر چه شب رفته ای از خویش سحر می آیی

آخر از جلوه تحقیق به حیرت زدن ست

نه دل آیینه و نی دیده تماشا قابل

حیرت این است که در دل به نظر می آیی

می شود هر دو جهان یک مژه آغوش هوس