حباب نقد هستی امتحانی دارد از صفرت

که منزل در بغل گم کرده دوراندیش می آیی

به عریانی سر یک رشته دامانت نمی گیرد

جنون کن گر برون از عالم تشویش می آیی

کمی هم زین میان گر رفته باشی بیش می آیی

همین آوازم از دلهای درد آلود می آید

که مرهم شو اگر بر آستان ریش می آیی