کمی هم زین میان گر رفته باشی بیش می آیی

به عریانی سر یک رشته دامانت نمی گیرد

جنون کن گر برون از عالم تشویش می آیی

حباب نقد هستی امتحانی دارد از صفرت

همین آوازم از دلهای درد آلود می آید

که مرهم شو اگر بر آستان ریش می آیی

بهارت بیدل آخر در چه گلزار آشیان دارد