که مرهم شو اگر بر آستان ریش می آیی

حباب نقد هستی امتحانی دارد از صفرت

کمی هم زین میان گر رفته باشی بیش می آیی

همین آوازم از دلهای درد آلود می آید

بهارت بیدل آخر در چه گلزار آشیان دارد

که عمری شد به چندین رنگ پیش خویش می آیی