بهارت بیدل آخر در چه گلزار آشیان دارد

کمی هم زین میان گر رفته باشی بیش می آیی

همین آوازم از دلهای درد آلود می آید

که مرهم شو اگر بر آستان ریش می آیی

که عمری شد به چندین رنگ پیش خویش می آیی