جاه بالد که به سامان حشم می آیی

عرض تنزیه به تشبیه نمی آید راست

سحر کاریست که معنی به رقم می آ یی

فقر نازدکه به تجرید نظر دوخته ای

ای نفس آمد و رفت هوست داغم کرد

می رو ی سوی عدم باز عدم می آیی

چشم تا بسته ای ، آفاق سواد مژه است