چو دل دارم به پهلو گوشه از عالم آنسویی

به ناقوسی دل امشب از جنون خورده ست پهلویی

بر این نه دیر آتش می زنم سر می دهم هویی

ز فیض وحشتم همسایه جمعیت عنقا

به هر بی دست و پایی سیر گلزاری دگر دارم

سرشکی رفته ام از خویش اما تا سرکویی

بساط خاک عرض دستگاهم برنمی دارد