که پنداری به خاک پای او مالیده ام رویی

ز پای مور تا بال مگس صد بار سنجیدم

نشد بی اعتباریهای من سنگ ترازویی

چو گل امشب به آن رنگ آبرو برخوبش می بالم

به صد الفت فریبم داد اما داغ کرد آخر

گل اندام سمن بویی ، چمن رنگ شرر خویی

سر سوداپرست ، آوارگی تا کی کشد یارب