گل اندام سمن بویی ، چمن رنگ شرر خویی

چو گل امشب به آن رنگ آبرو برخوبش می بالم

که پنداری به خاک پای او مالیده ام رویی

به صد الفت فریبم داد اما داغ کرد آخر

سر سوداپرست ، آوارگی تا کی کشد یارب

گرفتم بالشی دیگر ندارم ، کنج زانویی

تلاش دست از ترک تعلق می شود ظاهر