قد خم گشته ای در رهن صد عقبا امل دارم

جهان گردی ست توفان برده جولان آهویی

وداع فرصت دیدار بی ماتم نمی باشد

ز مژگان چشم قربانی پریشان کرده گیسویی

به این دنباله داریها کم افتاده ست ابرویی

بنای محض قانع بودن ست از نقش موهومم

که من چون موی چینی نیستم جزسایه مویی