بنای محض قانع بودن ست از نقش موهومم

ز مژگان چشم قربانی پریشان کرده گیسویی

قد خم گشته ای در رهن صد عقبا امل دارم

به این دنباله داریها کم افتاده ست ابرویی

که من چون موی چینی نیستم جزسایه مویی

درین گلشن ز بس تنگست بیدل جای آسودن

نگردانید گل هم بی شکست رنگ پهلویی