تا چشم به خود دوخته ای آبله رویی

زبن خرقه برون تاز و در غلغله واکن

چون نی به نیستان همه تن بند گلویی

حسن تو مبرا ز عیوبست ولیکن

هر چندکه اظهار جمال از تو نهفتند

اما چه توان کردکه پرآینه خویی

گر یک مژه جوشی به زبان نم اشکی