گر یک مژه جوشی به زبان نم اشکی

تا چشم به خود دوخته ای آبله رویی

هر چندکه اظهار جمال از تو نهفتند

اما چه توان کردکه پرآینه خویی

سیراب تر از سبزه طرف لب جویی

تا چینی دل کاسه به خوان تو نچیند

گر خود سر فغفور برآیی دو سه مویی