گر خود سر فغفور برآیی دو سه مویی

گر یک مژه جوشی به زبان نم اشکی

سیراب تر از سبزه طرف لب جویی

تا چینی دل کاسه به خوان تو نچیند

تا آب تو نم دارد وگردیست ز خاکت

در معبد عرفان نه تیمم نه وضویی

کو جوش خمستان و تماشای بهارت