جان های شهیدان تو گیرند عنانش

در سینه مخمور وصالت نتوان یافت

زخمی که ز خمیازه توان بست دهانش

فریاد که هر غم که رسد بر در هستی

عرفی لب غماز چه بندی که بود عشق

رازی که به گفتن نتوان کرد عیانش