مگر که لاله بدانست بی وفایی دهر

که واقف است که چون رفت تخت جم بر باد

ز حسرت لب شیرین هنوز می بینم

که لاله می دمد از خون دیده فرهاد

که تا بزاد و بشد جام می ز کف ننهاد

بیا بیا که زمانی ز می خراب شویم

مگر رسیم به گنجی در این خراب آباد