به راه محمل جانان چنان بی خود نیم امشب

که روزی چند نشناسیم ما کس را و کس ما را

ز دست ما اگر پابوس خوبان بر نمی آید

همین دولت که: خاک پای ایشانیم بس ما را

که هوش رفته باز آید به فریاد جرس ما را

به آب چشم ما پرورده شد خار و خس کویش

ولی گل های حسرت می دمد زان خار و خس ما را