که هوش رفته باز آید به فریاد جرس ما را

ز دست ما اگر پابوس خوبان بر نمی آید

همین دولت که: خاک پای ایشانیم بس ما را

به راه محمل جانان چنان بی خود نیم امشب

به آب چشم ما پرورده شد خار و خس کویش

ولی گل های حسرت می دمد زان خار و خس ما را

گر از دل هر نفس این آه عالم سوز برخیزد